Programmamanager is het einde

Collega Richard Vielvoye beschrijft in zijn weblog hoe hijzelf zijn programma aan een andere programmamanager wil overdragen. Citaat: "De reden was dat in dit programma meer activiteiten rondom overdracht naar beheer diende plaats te vinden en dat is niet mijn sterkste kant (Ik ben een initiator en geen beheerder)." Ik begrijp de redenering en Richard is de eerste programmamanager niet die geen opvolger heeft. Afbouw en overdracht vergen nu eenmaal andere accenten (zie ook: IPMA-bijeenkomst). Toch komt een programmamanager die dit stelselmatig doet, niet in aamerking voor IPMA-certificering. Van zo'n kandidaat mag mijns inziens terecht verwacht worden dat zij zowel een programma kan opstarten als afbouwen. En alles wat daartussen zit.

Belangrijkste stadium

Als men mij zou vragen wat het belangrijkste stadium in een programma is, dan zeg ik "afbouwen". Waarom? Omdat hier de reden of rechtvaardiging van een programma ligt: nl. ervoor zorgen dat de nieuwe werkwijze ook daadwerkelijk in de lijn beklijft. In dat stadium komt het erop aan de eenmaal ingeslagen weg ook helemaal af te lopen. En alle praktische bezwaren die zich voordoen, aan te pakken en op te lossen. Dat alles natuurlijk in het licht van de doelen.

Niet groots en meeslepend

Ja, dat is niet groots en meeslepend meer. Maar het is wel waar het bij programma's om draait. Want dan komen de benefits tot stand door veranderd gedrag, andere werkwijzen, gebruik van formats, etc.. Dat is met kleine stapjes volhouden: het lijnmanagement er voortdurend van doordringen dat nu de gewenste effecten moeten gaan optreden: borgen, overdragen, kleine aanpassingen doen, varieren naar lokale omstandigheden om een paar zaken te noemen. De manier waarop de programmamanager die opgave managet, moet ook getoetst worden. Anders zijn alle mooie plannen en ideeën voor niets geweest.

Comments

[Geplaatst door: Richard Vielvoye]

Theo, dank voor de referentie. Gelukkig draag ik mijn programma's ook niet stelselmatig over (vorige programma is netjes overgedragen aan de lijn).

Ik ben het volledig met je eens dat de kunst is om het programma te laten beklijven en dus over te dragen naar de lijn. Maar ik zie ook in de praktijk dat we te vaak programma's door laten sukkelen met de verkeerde programmamanager. Het schaap met vijf poten. En zeker bij de programma's die ik doe, kun je dat risico niet lopen.

Dus wat mij betreft is het de kunst om het dusdanig over te dragen, dat de volgende programmamanager de effecten inderdaad kan bereiken.