Het jaar 2008 stond gaandeweg steeds meer in het teken van banken ellende en de kredietcrises. Daar tussendoor speelde ook nog (steeds) het thema van de hoogte van vergoedingen voor bovenbazen. Dat je miljoenen kon verdienen in de banken sector wisten we al, maar nieuw was dat je ook nog vorstelijke beloningen kon ontvangen bij slecht preseteren van de bank. ik denk aan Lehman Brothers, de Amerikaanse zakenbank die in juli 2008 week op het punt van faillissement stond en werd overgenomen door Barclays. Onderdeel van de overnamesom was 2,5 miljard dollar voor de uitkering van bonussen. De acht topmannen krijgen elk tussen de 10 en 25 miljoen dollar mee.
Geen Angelsaksisch versus Rijlands denken
Voor velen was dit een bewijs dat het Angelsaksische model van zakendoen verwerpelijk is. Hun hoop was gericht op het Rijnlandse model. Maar ook Europese managers zijn besmet geraakt met het beloningsvirus (maar misschien heeft het niks met Europa en en Amerika te maken, maar gewoon met een bepaald type mensen maar misschien nog wel meer met een bepaald systeem van belonen).
'Van hoeveel heb jij afstand gedaan’
Want niet alleen Amerikaanse managers kregen na wan-presteren vorstelijke beloningen mee. De bovenbazen van Fortis, zoals de bestuurders Votron en Lippens, konden er ook wat van. Zij vroegen bij het scheiden van de markt nog bonussen voor zich zelf. Ik citeer de NRC van 20 december 2008: 'Voormalig topman Votron heeft, tegen alle procedures in, zelf om zijn bonus over 2007 van 2,5 miljoen euro gevraagd. Hij werd daarin gesteund door president-commissaris Lippens. Ook Lippens had om een omvangrijke extra beloning bij de RvC gevraagd, van ruim een half miljoen euro, maar zag daar onder druk van collega's van af.'
Volgens mij is er een nieuw gespreksonderwerp ontstaan bij top bestuurders, namelijk ‘van hoeveel geld (bonus, salaris, gouden handdruk e.d.) heb jij afstand gedaan’?