Weblog Rudy Kor

Veel Verdieners en solidariteit

Vorige week liep ik door het Singer museum in Laren waar een mooie tentoonstelling is van Amerikaanse schilders die naar Nederland kwamen in de periode tussen 1880 en 1914. Ze waren getroffen door Nederlandse idealen als ijver, vindingrijkheid, tolerantie, zuinigheid, rechtschapenheid en arbeiders die werkten in het zweet des aanschijns. Ik moest aan deze schilders denken en aan hun (enigszins geïdealiseerd) beeld van Nederland, en wat er nog van over is van een solidaire samenleving. We hebben het wel over de formatie met Wilders en zijn opdeling van de samenleving, maar er is meer.

Bij Deloitte daalt de omzet en er vallen ontslagen 

Zo stond maandag een opvallend interview in het Financiële Dagblad met de heer Dassen, bestuursvoorzitter van het accountantskantoor Deloitte. Mij trof in het interview zijn vergaande opportunisme aangaande het door hen gevoerde sociale beleid. De omzet van het bedrijf daalt al twee jaar achterelkaar. Het personeelsbestand is in die periode met ruim 10% gekrompen en de salarissen van medewerkers zijn gedaald. Tot zover nog allemaal voorstelbaar wat daar gebeurt: het gaat minder goed, en dan moet iedereen wat inleveren.

Vertrouwen bij ex-havenbaas Scholten

De rechtzaak tegen de oud directeur van het Rotterdams havenbedrijf  begint nu op stoom te komen, en levert fraaie doorkijkjes op hoe een bestuurder om kan gaan met het ‘grote geld’. Maar ook hoe de gemeenteraad mannen die toegang hebben tot het grote geld, bij de les houden. Ik ben een groot voorstander van verantwoordelijkheid zo laag mogelijk neerleggen in de organisatie. Maar soms moet er toch wel over de schouders meegekeken worden of het goed gaat.

Te vaak zie ik dat ruimte geven doorschiet naar leegte en desinteresse. We zullen het verweer van de gemeente Rotterdam nog wel een keer horen, want het blijft natuurlijk bevreemdend hoe één man voor 180 mln aan garanties kan tekenen, zonder dat een bovenbaas het merkt.

Het Stadhuis wilde veel niet weten

Volgens Scholten (in het FD van vandaag) was 'het Stadhuis' ook helemaal niet geïnteresseerd in de werkelijke gang van zaken in de haven: 'In Rotterdam is een gevleugelde uitdrukking: ik wil het niet weten. Ik zat daar alleen en heb slechts geprobeerd om zo goed mogelijk voor die haven te zorgen. Ik ging niet alles van tevoren politiek afdekken. De politiek wilde alleen succesverhalen en had alleen interesse voor de afdracht: het bedrag dat jaarlijks naar de gemeentekas zou vloeien.'

Mislukt ict project als leerervaring

Uitspraak van de week: „Maar het voert te ver om te concluderen dat de 12 miljoen euro die er aan Cajis is besteed, weggegooid geld is”, zegt de justitiewoordvoerder. „Het heeft veel kennis opgeleverd die we kunnen gebruiken bij nieuwe projecten.”

Het gaat om een project over de bouw van een nieuw informatiesysteem voor het gevangeniswezen, dat deze week door het ministerie van justitie is stopgezet. Het mislukte project heeft 12 miljoen euro gekost. Het softwaresysteem zou onder andere moeten bijhouden welke gedetineerde waar wordt vastgehouden, voor welk delict en hoe lang hij of zij nog moet zitten.

Te groot en onbestuurbaar

Het bestaande systeem is verouderd en niet al te betrouwbaar.Het nieuwe informatiesysteem Cajis (Capaciteiten en Justitiabelen Informatiesysteem) had het oude systeem in december van dit jaar moeten vervangen.
De bouw van Cajis is nu stopgezet omdat het, zegt een woordvoerder van het ministerie van justitie, te groot en onbestuurbaar dreigde te worden (het lijkt wel een natuurramp, alsof de opdrachtgever het zelf niet te groot laat worden....). „Bovendien moeten we bezuinigen op de ICT-kosten. Dat speelde ook mee in het besluit om te stoppen met de ontwikkeling van Cajis.”

Leren van ervaringen is vaak lastig

Ik ben natuurlijk erg benieuwd wat ze er nu van geleerd hebben. Maar ik ben bang dat er weinig geleerd is. Als ze het project weer opnieuw beginnen zijn de mensen die bij het project betrokken waren vertrokken. De situatie is daarbij ingrijpend veranderd, de wensen zijn aangepast, de context is niet meer hetzelfde, er zijn anderere adviseurs bij betrokken, de techniek is verder ontwikkeld, en zo zijn er nog wel meer redenenen waarom we maar weinig leren van het verleden. Want elk project is immers uniek en lijkt niet op de vorige of op de komende. Ik hoop dat het geen weg gegooid geld is, maar toch.

Falend limburgs ict-project en cultuuromslag

Afgelopen maandag stond er een opvallend stukje in de Volkskrant over een project dat in Limburg uit de hand gelopen is. Het gaat om een project voor de digitale archivering van alle in- en uitgaande post van de provincie. Voor het in 2005 gestarte project heeft de provincie 2,5 miljoen euro betaald aan de leverancier.  Geld wat als verloren wordt beschouwd, want het pakket voldeed niet aan de eisen (van ondermeer de archiefwet). Zo waren volgens een extern onderzoek waren 170.000 stukken niet goed gearchiveerd.

Opvallend is dat lagere ambtenaren de problemen bij hun bazen gesignaleerd hebben, maar deze informatie bleef ergens in de bureauladen van leidinggevenden liggen. De gedeputeerde Lebens zegt niet geïnformeerd te zijn over de problemen. Lebens zegt dat er een ‘cultuuromslag moet plaatsvinden’. Daarmee hoopt hij dat problemen niet langer verzwegen worden tegenover het provincie bestuur.

Het lijkt er wel op dat zo snel als er iets mis gaat en gegrepen wordt naar het middel van de ‘cultuuromslag’. Op zich is daar niks mee. Als men bang is op bepaalde niveaus om fouten toe te geven dan kan een gesprek over waarden en normen verhelderend werken. Maar de oorzaak kan ook ergens anders liggen waarbij een cultuuromslag niks helpt. Laat ik een paar oorzaken bedenken die ten grondslag kunnen liggen aan het Limburgs gedoe.

De vijfde revolutie volgens Frank

In de jaren zeventig waren we met z’n allen overtuigd dat ons gedrag alles is en dat we rationeel handelende wezens zijn, die hoogstens soms even de weg kwijt waren. Dat kwam vaak door de 'samenleving'. Als die maar veranderde, dan zou het wel goed komen met de mensheid. En als de wereld niet verantwoordelijk was voor je ongeluk, dan vonden we dat bijvoorbeeld je overspannenheid kwam doordat je te druk maakte of je er waanbeelden er op na hield. Met een serie goede gesprekken kon een therapeut dat vervolgens wel neutraliseren. We weten nu beter, zo maken veel mensen bepaalde stofjes niet aan waardoor hun hersenen van slag raken. Het antidepressivum Prozac heeft voor veel mensen hun lijden aanmerkelijk verlicht (en daar had geen gesprekstherapie tegen op gekund).

Hersenwetenschappers veranderen onze wereld

In de vakantie heb ik zitten lezen in het boek ‘De Vijfde revolutie’ van de Deense biologe Lone Frank. Frank is een Deense neurobioloog en wetenschapsjournalist die een ronde langs de belangrijkste onderzoekscentra in de wereld heeft gemaakt. De hersenwetenschappers gaan onze wereld veranderen, zegt ze: dat is nogal een stelling, maar na het lezen van haar boek kan ik een eind met haar meegaan.Lone Frank verteld over haar ontmoeting met Persinger, de Canadese professor die met een 'God Helmet' op commando intense religieuze ervaringen kan veroorzaken (God woont in je hersenen). En over Andrew Lo, de MIT professor die aan de hand van een hersenscan het langetermijn-succes van een beurshandelaar kan voorspellen