Het was in 2009 (weer) een opwindend projectenjaar. De (semi)overheid had een aantal pech projecten die de krant gehaald hebben. Ik betwijfel of de overheid het slechter of beter doet in het betrouwbaar managen van projecten dan het bedrijfsleven. Maar de publieke sector kan immers maar weinig (lang) geheim houden. In het bedrijfsleven kun je tegenslagen onder het tapijt vegen, net doen alsof het niet mis gaat enz. Maar zelden wordt in de openbare vergadering van aandeelhouders gerapporteerd over blunders. Vandaar dat mijn lijstje van zorgenprojecten alleen bestaat uit projecten uit de semi-publieke omgeving.
In willekeurige volgorde volgt hier mijn top drie van opvallende projectgebeurtenissen. De eerste is het Campus project in Maastricht van de woningbouwvereniging Servatius. De tweede is de ss Rotterdam en als derde (deze valt natuurlijk niet te missen) de aanleg van Noord-Zuidlijn in Amsterdam. De enquetecommissie had als conclusie: Amsterdam had in 2002 nooit mogen besluiten tot de aanleg.
Om mijn weblog leesbaar te houden heb ik nu over het Campus project, volgende week over de ss Rotterdam en daarna wil ik ingaan op de Noord-Zuidlijn (en ik hoef me ook niet te haasten met het schrijven over dit project, want de lijn is nog lang niet af en er zullen nog wel een paar tegenslagen volgen).
Soms is kiezen voor stoppen de beste optie
Bijna nooit lees je over het vroegtijdig beëindigen van een project. Men heeft daar de vervager (of schaamlap voor gebrek aan ruggegraat of excuus voor gezichtsverlies) voor uitgevonden: 'Het point of no return is gepasseerd'. Dat is natuurlijk onzin. In een project moet voortdurend gekeken worden of het project nog bestaansrecht heeft. Maar in het Calatrava Campus project in Maastricht hebben bestuurders hun verantwoordelijkheid genomen.
Onduidelijkheid over de opbrengsten
Het gaat om het Campus project in Maastricht van de woningbouwvereniging Servatius. Beoogde resultaten van het project zijn ondermeer woonruimtes, een sportcentrum en ruim 10.000 vierkante meter aan commerciële ruimten. Maar het project is niet verder gekomen dan de voorbereidingsfase. Was de eerste begroting 45 miljoen euro, de laatste was in november 225 miljoen euro. Over de opbrengsten was geen duidelijkheid. Het pleit voor de daadkracht van de nieuwe bestuurders om het project in november 2009 te stoppen, wat een schadepost met zich meebrengt voor de woningbouwvereniging van 60 miljoen euro.
Managen in de Maastrichtste stijl
De voorzitter van de raad van toezicht van Servatius Hoogleraar Tjeu Blommaert stapte na zeven weken van zijn benoeming op. Hij sprak in september 2009 van een ‘diep treurige’ gang van zaken.’ Blommaert: “…. alle economische en bestuurlijke principes werden geschonden. De universiteit wordt straks de belangrijkste klant, maar daarmee is geen contract gesloten. Er staat niets op papier. Het komt er gewoon op neer dat er geen exploitatieplan is.”
Maar de uitsmijter van dit project waar van alles mis ging is wel het citaat dat ik vond in het interview met Blommaert: “Toen ik daarover herhaaldelijk zeurde, kreeg ik te horen dat ik niet snap hoe in Maastricht zaken worden gedaan omdat ik er niet ben geboren. Alles wordt geregeld met vriendjes en bekenden.”
oh ja, in 2007 werd nog gesproken over de innovatieve manier van aanbesteden van dit project (Uni Twente)
Reacties