Om de leefbaarheid in een stad te verhogen leggen ze in sommige grote steden tegenwoordig een strand aan op een plek waar de natuur het niet zelf geregeld heeft. Toen ik vorige week in New York was werd ik verrast op een bijzonder schouwspel. Ik wist dat de reclame zuilen op Time Square de laatste jaren in aantal en in kwaliteit sterk waren vooruit gegaan sinds ik er een paar jaar geleden voor het laatst was geweest. Toen we aan kwamen duizelde het me van de indrukwekkende overdaad aan lichtbeelden. Het leek er op dat op elk gebouw alle beschikbare ruimte gevuld moest zijn met reclame boodschappen. De beelden waren daarbij niet statisch, maar er werden mini - films geprojecteerd.
Verbazingwekkend was dat het verkeer rond Times Squere en Broadway minder dominant was. Op één van de drukste stukken New York waren heel stukken straat afgesloten en waren er terrasjes aangelegd. Maar nog opvallender waren de honderden strand stoeltjes die kris kras op de afgesloten straten stonden. Overdag was er een combinatie van toeristen en kantoormensen die ze bezetten voor het verorberen van de middagboterham. ’s Avonds zaten toeristen er tevreden te kijken naar het schouwspel wat zich boven hun hoofd ontvouwde. Reclame was hier geen onaangename onderbreking van een film of tv programma, maar was het opeens het hoofdprogramma. Het voelde al een omgekeerde wereld

