Politie

Van leiderschapsretoriek naar leiderschapsdaden

In de meest recente beleids- en organisatiedocumenten van en over de politie komt één boodschap voortdurend terug: alles staat momenteel in het teken van het primaire proces. De nationale politie moet vooral de uitvoering beter maken; eenzelfde belofte staat in het Aanvalsplan ICT. Dit zijn vanzelfsprekend hoopvolle berichten, maar enkele kanttekeningen zijn toch noodzakelijk.

Intercollegiale reflectie op het eigen handelen essentieel

Als je meedraait met het politiewerk zijn politiemensen altijd bereid om je uit te leggen dat je het politiewerk leert in de praktijk. Het onderwijs, wetenschappelijk onderzoek, kennisnetten: het is allemaal prachtig, maar het politievak vraagt versleten broeken. Ervaringskennis, daar draait het om. Als je vervolgens vraagt of deze ervaringskennis wel eens ter discussie wordt gesteld of er op wordt gereflecteerd, ontmoet je al snel glazige blikken. Dit moet veranderen. 

De angst voor de blauwdruk regeert

Sinds de vorming van het nieuwe kabinet en de intentie om te komen tot een nationale politie zijn bij de politie vele vernieuwingen in de operationele processen tot stilstand gekomen. Korpsen durven veelal niet meer te bewegen, omdat men de verwachting heeft dat de vorming van de nationale politie leidt tot een blauwdruk voor een belangrijk deel van de nieuwe politieorganisatie. Steeds luider wordt verkondigd dat het geen zin meer heeft om veranderingen op de werkvloer door te voeren.

Zin en onzin van een bonnenquotum

Medio mei verscheen in een landelijke krant een artikel over een lokale politiechef in Gooi en Vechtstreek die door de korpsleiding op zijn vingers was getikt vanwege een ‘bekeuringsactie’ die hij had gepland. Er werden in het betreffende team te weinig bonnen geschreven. Het vervolg laat zich voorspellen: de minister van Veiligheid en Justitie reageerde snel. ‘We zullen die meneer tot de orde roepen, dit feestje gaat niet door’, aldus de minister. Het moet volgens de minister afgelopen zijn met dit soort oprispingen.

Beleving van administratieve lasten

Er is veel te doen over de administratieve lasten bij de politie. Er wordt in politiek en media een beeld geschetst van politiemensen op de werkvloer die gevangen zitten in het web van de bureaucratie en weinig handelingsruimte hebben. Het is echter de vraag in welke mate dit beeld reëel is. Meer aandacht lijkt nodig voor de beleving van administratieve lasten bij de politie.

Bureaucratie bij de politie: de noodzaak van een bredere benadering

De minister van Veiligheid en Justitie wil de bureaucratie bij de politie ‘aanvallen’ en heeft hiervoor een aanvalsplan opgesteld, dat de titel ‘Minder regels, meer op straat’ draagt. De inzet van de minister is erop gericht de administratieve lasten van de politie in deze kabinetsperiode met 25% te verminderen en het vakmanschap te versterken.

Wij onderschrijven deze ambitie van harte. Wie de werkelijkheid van het politiewerk kent, kan niet anders concluderen dan dat er meer tijd moet worden besteed aan de kern van het werk: intake, noodhulp, handhaving en opsporing. De tijd van politiemensen moet zinvoller worden besteed. Het terugdringen van administratieve lasten is hiervoor absoluut belangrijk, maar wij zijn van mening dat het blikveld niet te veel moet worden verengd.

Nationale politie en de invloed van gemeenten op de (lokale) politiezorg

Lokale politici en het lokaal bestuur maken zich zorgen over het nieuwe politiebestel. Er wordt gevreesd dat een nationale politie een (verdere) afname betekent van hun invloed op de (lokale) politiezorg.

Het gevoel overheerst dat landelijke prioriteiten gaan domineren en aan het lokale gezag onvoldoende invulling kan worden gegeven. Hierdoor richt de aandacht van het lokaal bestuur zich vooral op de ontwikkelingen die landelijk spelen, terwijl lokale politici en bestuurders ook zelf een rol kunnen spelen in het versterken van hun positie in het kader van de lokale politiezorg.