In de wijk

Hogere inkomens verhogen buurtvertrouwen

Van de site van Nicis kwam ik de volgede tekst tegen:

"Het gaat goed met de steden in Nederland. Steden zullen in de komende jaren, crisis of geen crisis, blijven groeien, een grotere bijdrage leveren aan de Nederlandse economie en meer mensen zullen in steden wonen en werken. In veel steden is sprake van gentrification: in voorheen zwakke buurten is er een flinke toename van het aandeel hoger opgeleiden, stijgt het percentage koopwoningen, en vinden ontwikkelingen plaats die de buurt een betere naam bezorgen. Kansarmen maken gedeeltelijk plaats voor kansrijken. Bekende voorbeelden zijn De Pijp in Amsterdam en Lombok in Utrecht. Maar eigenlijk zijn in elke stad wel dergelijke buurten te vinden, altijd nabij het stadscentrum.

Recent Nicis-onderzoek naar de relatie tussen inkomensdiversiteit en buurtvertrouwen in Enschede en Amsterdam toont aan dat een toename van het aantal middeninkomens en een stijging van het aandeel koopwoningen, leiden tot meer buurtvertrouwen, ook onder de aanwezige lage inkomensgroepen in de buurt. Dit effect treedt niet alleen op in wijken rond het stadscentrum, maar ook in naoorlogse stedelijke vernieuwingswijken.

Hoe zit het nu precies met die relatie tussen inkomensdiversiteit en buurtvertrouwen? Wat betekent in dit verband ‘milde’ gentrification? Kan of moet de overheid hierin sturen? Of moet zij, met in haar kielzog de corporaties, zich juist terughoudend opstellen? In hoeverre is er sprake van verdringing? En waar liggen kansen, vooral nu de ‘officiële’ stedelijke vernieuwing trager gaat en de middelen in het kader van het Investeringsbudget Stedelijke Vernieuwing en de wijkenaanpak teruglopen? "

Deze vragen worden beantwoord op een nicis congres op 11 november. Chcek www.nicis.nl

Opwindende voorstellen voor vernieuwing Jeugdzorg

In een resume van een 12-tal tips heeft Erik Gerritsen een prachtig epistel gemaakt waarin hij de Jeugdzorg overbodig maakt en de gemeente schetst hoeveel ruimte zij hebben om daadwerkelijk vroegtijdig jeugd te helpen. Vroegtijdig wil zeggen: buiten de bestaande kaders denken. Omgekeerd denken: professionals die de ruimte moeten krijgen. Vroegtijdig is ook: op zoek naar goedkopere interventies en het in een hand leggen van dure en goedkope maatregelen. Ander is er toch te weinig prikkel om het ook werkelijk anders te gaan doen.

Het mooie is dat Erik eigenlijk gelooft dat gemeenten dit zonder de stelselwijziging kunnen doen. Ik bewonder zijn visie en ben het ook helemaal mee eens. Gemeenten die willen kunnen het nu al doen.

 

Er zijn ook al wethouders die leiding nemen. Die de businesscase kunnen verdedigen, ook als het op pas op langere termijn uitbetaalt. In Amsterdam loopt al een paar jaar in de luwte van de jeugdzorg en andere grote operaties een bloeiend netwerk: Eer en Waardeer. Het netwerk beoogt niets anders dan de professionals die met jongeren werken te eren en te waarderen. Want zo is de gedachte, als het goed gata met de professionals dan gaat het ook goed met onze joneren. In het netwerk komen de professionals in een vrije ruimte, waar ze hun oordelen en overtuigingen over hun eigen discipline kunnen toetsen aan die van de andere. Van leerkracht tot politieman, van jeugdzorger tot welzijnswerker, van informele buurtactivtist tot GGD-arts. Die grensoverschrijdende mix geeft ruimte voor verbinding, op het niveau van passie en beroepseer.

Als gemeenten zouden investeren in een humuslaag van professionals en vervolgens de bestuurders bij elkaar brengen om te zien hoe 'één' de humuslaag als is, dan moet het mogelijk zijn het huidige verkokerde systeem te doorbreken.

Voor de trouwe lezers van dit blog: Jeugdzorg is ook een wijkzaak. Erik Gerritsen gaat andere in op een belangrijke factor: de reguliere taken als goede huisvesting en algemene bijstand. Zonder basis voorzieningen als geld en een dak boven je hoofd, komt de jeugdzorg helemaal in het geding. Effectief reguliere uitvoering van deze taken in de wijk, geeft de jeugdzorg ook meer lucht.

Waarde van kennis voor stad en wijk

Van de week kwam de Maastricht University in het nieuws omdat het te veel buitenlandse studenten zou aantrekken (wat het ook doet overigens; en gelukkkig maar, denk ik zelf). Te veel, vind de SP, want bij elke buitenlandse WO-student legt de staat enkele duizenden euro's bij. Terecht verweerde Martin Paul, de voorzitter van het College van Bestuur van Maatstricht University, zich: Elke student compenseert deze 'onkosten' door veel geld in de stad uit te geven. Bovendien wil de universiteit in een breed netwerk verbonden zijn in de wereld.

De rekensom die de SP maakt is dus nogal beperkt (pennywise poundfoolish). De SP is er waarschijnlijk ook onkundig van het feit dat jaarlijks honderden Nederlandse studenten in Aachen naar de Technische Universiteit gaan.

• Prachtige rekensom

Maar dan nog, die rekensom is nog lang niet af. Van Ageeth Telleman kreeg ik een prachtig artikel toegestuurd over de waarde van kennisinstellingen. Die waarde is groot. Door de verbinding van stedelijke ambiance, kennis, verdiencapaciteit (Intellectual Property), bundeling van synergetische bedrijvigheid, etc etc. De manier waarop het MIT dit doet, zoals het artikel beschrijft, is prachtig en ook voor Nederlandse universiteiten haalbaar, mits je hier langdurig en gefocussed aan werkt. Van de week sprak ik Peter van Gorsel. Hij is educational businessdeveloper voor de Universiteit van Amsterdam en Hogeschool van Amsterdam. Hij ontwikkelt een plan om 'sluimerend IP' actief te verspreiden aan bedrijven. Een beetje zoals het Industry Liason Program in het MIT.

• It's the network, stupid!

De verbindingen tussen actoren, tussen alumni en wetenschappelijk personeel, tussen bedrijven en wetenschappers, tussen studenten en ondernemers. Het netwerk is de factor voor groei. Wat in de wijk een feit lijkt, is ook voor de hoge economie relevant; de grootte van het netwerk is directe factor voor economische voorspoed.

• Vervlechting lage en hoge werkgelegenheid

En gaat het goed met de universiteit en de omringende economie dan zorgt het schoorsteeneffect voor een goede locale werkgelegenheid ook voor mensen in de achterstandswijken die mindergeschoold zijn. Elke witte boord is nog altijd goed voor blauwe boorden. Het is dan overigens wel zaak die vervlechtingen goed mogelijk te maken. Economische actieplannen in kader van wijkaanpak zouden daarom juist op dit vervlechtingen gericht moeten zijn.