In de wijk

Krimpende steden: huizenveiling vs sloop

In dit bericht kwam ik opmerkelijke strategie tegen voor krimpende steden. Veelal denken we dat leegstaande huizen de verloedering in de hand werken en dus maar gesloopt moeten worden. Maar in New Orleans heeft men leegstaande huizen geveild en bleek er een aardige vraag te zijn. Starters op de huizenmarkt waren blij met de schamele woningen. Zou dit wat zijn voor onze krimpende steden? Of zijn we bang dat de vraag tegenvalt (dat zijn ze in de andere krimpende steden in de VS namelijk ook)? Of zijn we bang dat het de verkeerde kopers aantrekt (de vraag is wat duurder en sociaal onwenselijker is)? Laat u verassen!

Dit bericht geeft mij hoop dat we in Nederland iets minder slopen en meer hergebruiken en nieuwe gebruikers zoeken voor (tijdelijk) minder gewilde gebouwen. 

Forensen lijden pijn

Mensen die forensen hebben een armoedig sociaal leven. Elk uur forensen betekent 10% minder sociaal leven. Dat is onderzocht en wordt in dit bericht verder toegelicht.

Een gemiddelde forens woont verder van de werkplek, omdat het huis mooier en groter is dan in de stad. Of de forens gaat verder weg werken, vanwege de status van de hogere baan. Maar het inlossen op het sociaal leven wordt niet in de calculatie opgenomen.

De forens maar ook zijn woonomgeving, de forensensteden, betalen de tol; armoedige sociale cohesie is het gevolg. In Almere is dit een van de factoren die de befaamde Almeerse stress veroorzaken. Inwoners van Almere ondervinden stress omdat zij ook wel voelen dat de uren die in de file worden doorgebracht eigenlijk met de kinderen hadden moeten doorgebracht. Pijnlijk zo iets. Een reden te meer om de economie in forensen steden te optimaliseren, en anderzins om optimale verbindingen met de werkgebieden te realiseren.